FANDOM


Stare Królestwo, w czasach jego trwania znane jako Królestwo Albionu i Królestwo Archonta – starożytne królestwo założone przez Williama Blacka i rządzone przez archontów.

Historia Edytuj

Narodziny królestwa Edytuj

Przed tysiącleciami Albion był spokojnym i pięknym miejscem, ale sytuacja zmieniła się wraz z pojawieniem się „Dworzan” – trzech demonicznych istot znanych jako Rycerz Ostrzy, Dama Ostrzy i Jack Rzeźnik, które przybyły z miejsca zwanego Pustką. Byty te patrzyły z zazdrością na Albion i rozkazały, żeby wszyscy ludzie oddali im pokłon. Kiedy odmówili, spaliły krainę do gołej ziemi, a niebo zapełniło się dymem. Dworzanie ponownie zażądali posłuszeństwa, a kiedy ludzie po raz drugi odmówili, podnieśli morza i oceany i zalali świat. Kiedy po raz trzeci zażądali, żeby ich czcić, pozostali przy życiu ludzie raz jeszcze odmówili, chociaż Dworzanie obiecywali zakończenie nieszczęść i zaprowadzenie pokoju. Byty wpłynęły na umysły ludzi, zmuszając ich do wyrzynania i zdradzania się nawzajem, co ostatecznie zmusiło mieszkańców Albionu do ukorzenia się przed Dworzanami. Oni i ich potomkowie pracowali, żeby wznieść pomniki poświęcone tym, którzy przybyli z Pustki.

Miecz Aeonów czysty

Miecz Aeonów

W czasach, kiedy ludzie wciąż cierpieli niedolę pod rządami Dworzan, skromny kowal i jego żona doczekali się potomka – Williama Blacka – który miał okazać się kluczem do ocalenia Albionu. Niewiele wiadomo o jego młodości, ale jako dorosły mężczyzna zadziwiał każdego siłą swojego umysłu, chroniącą jego wioskę przed zagrożeniami, którym nie sprostałoby nawet dwunastu innych mężczyzn. Jego czyny zaczęto nazywać „mocami woli”. William, mający obsesję na punkcie Dworzan, za wszelką cenę chciał znaleźć sposób na pozbycie się ich. Którejś nocy, podczas studiowania tajemniczej księgi, został przeniesiony do Pustki, gdzie spotkał Jacka siedzącego na tronie otoczonego przez upiorne postacie. Rzeźnik próbował zniewolić Blacka za pomocą zdobionego miecza, Williamowi udało się jednak odeprzeć atak, a przed powrotem do Albionu ukraść miecz. Kiedy wrócił do swojej krainy, miecz przemówił do niego. Nazwał sam siebie Mieczem Aeonów i obiecał pomóc Williamowi pokonać Dworzan w zamian za duszę Blacka.

Posiadając miecz, Black wszedł na Ruon, najwyższą górę Albionu, i wyzwał Dworzan do walki. Rycerz Ostrzy, który pojawił się jako pierwszy, został zniszczony całkowicie, jednak duszy Rzeźnika udało się uciec z powrotem do Pustki. Dama Ostrzy walczyła z Blackiem przez wiele tygodni, a od ciosów, jakie sobie zadawali, powstawały góry i doliny. Ostatecznie jednak Blackowi udało się pokonać Damę i wyzwolić Albion spod jarzma Dworzan. Albiończycy uznali Blacka za swojego władcę, który przyjął tytuł archonta.

Rządy archontów Edytuj

Po pozbyciu się Dworzan, archont postanowił zjednoczyć cały Albion w jedno królestwo. W tamtym czasie jego siła woli była tak potężna, że zdawała się kształtować świat wedle jego życzenia. Miasta powstawały w ciągu zaledwie kilku tygodni, stworzone zostały również cudowne urządzenia napędzane wolą. Przez tysiąc lat Albion znany był jako największe centrum handlu i filozofii na całym świecie. Jego granice rozciągały się na północne Ziemie Krańca, a handel prowadzono z krajami leżącymi daleko poza granicami państwa, w tym z Samarkandem na wschodzie i Miastami Zachodu.

Wyrocznia ze Śnieżnej Iglicy

Wyrocznia ze Śnieżnej Iglicy

We wczesnych latach istnienia królestwa wzniesione zostało miasto na Wybrzeżu Haków. Grupa mnichów, zmęczona pojawiającymi się wszędzie miastami, osiedliła się w najbardziej nieprzyjaznym miejscu, jakie znalazła, zakładając na odległym wybrzeżu opactwo. Niedługo później pojawiła się cała społeczność gotowa zaspokajać ich potrzeby, a z czasem wzniesiono latarnię morską, mającą prowadzić statki kierujące się w stronę niezbadanych Północnych Pustkowi. Tam też wzniesiono miasto Śnieżna Iglica, a z rozkazu trzeciego archonta zbudowano tam również Wyrocznię, mającą zapewniać informacje o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

W tamtych czasach z królestwa wygnany został Hallik, niegodziwy użytkownik woli, wyrzucony przez króla za stosowanie niebezpiecznej i mrocznej magii. Reanimując ciała poległych wojowników, Hallik stworzył olbrzymie byty zwane przywołańcami. Jego stwory z czasem zyskały możliwość pojawiania się znikąd, stając się plagą całego Albionu.

Mimo problemów, królestwo rozrosło się do niewyobrażalnych rozmiarów, ale ze względu na brak wrogów, z którymi mogłyby walczyć, dzieci archonta stały się małostkowe i okrutne. Nazwali samych siebie Bohaterami i wykorzystywali wolę do siania terroru wśród mieszkańców. Archont nie był w stanie ich powstrzymać, ponieważ walka z Damą i czas, który spędził w Pustce, osłabiły zarówno jego ciało, jak i umysł. Zrezygnowany władca przyodział złotą kolczugę i niebieski królewski płaszcz, a następnie zniknął z krainy, co zapoczątkowało rozkład Królestwa.

Upadek królestwa Edytuj

Kiedy zniknął archont, Albion pogrążył się w chaosie. Trzy czwarte populacji zginęło albo w wyniku wojen, albo zmarło z głodu lub od chorób. W międzyczasie po władzę sięgali potomkowie archonta, którzy nie byli tak dobrzy ani mądrzy, jak pierwszy władca. Każdy kolejny archont, obawiając się zamachu na swoje życie, stawał się tyranem. Wzniesione zostały ogromne mury, mające uniemożliwić mieszkańcom wyjście z miast, a potworom i innym niepożądanym elementom – wejście do nich. Osobiści strażnicy archonta, noszący zbroję od momentu narodzin, egzekwowali ich surowe dekrety: nikt nie może opuszczać domów po zmroku, wszyscy muszą się stawić, kiedy ogłoszony zostanie alarm, a każdy, kto sprzeciwi się archontowi, zostanie zabity wraz ze swoją rodziną. Mieszkańcy obserwowali te okrucieństwa zza swoich masek, które miały świadczyć o ich statusie, ale w rzeczywistości ukrywały strach. W momencie, kiedy Królestwo osiągnęło największe rozmiary, ówczesny archont zażądał wzniesienia olbrzymiej wieży koncentrującej wolę.

W tamtym okresie stworzono Serce Ognia, mogące przywoływać Statek Topielców i przesyłające moce archonta na ogromne odległości, a następnie zapieczętowano je za pierwotnymi demonicznymi wrotami – pierwszymi, jakie kiedykolwiek stworzone. Wraz z Ognistym Sercem, jako jego strażników zamknięto pięciu proroków, którzy przewidzieli rychły upadek królestwa. Umieszczeni zostali oni w szklanych klatkach, które chroniły ich zarówno przed biciem Serca, jak i przed upływem czasu.

Pełzacz

Pełzacz

Budowa Iglicy Zniszczenia doprowadziła do stworzenia wyrwy pomiędzy Albionem a Pustką, przez którą do krainy przedostał się Pełzacz. Trzech największych Bohaterów Starego Królestwa – Słońce, Kamień i Płomień – podjęło desperacką próbę powstrzymania Pełzacza i zamknięcia szczeliny. Chociaż udało im się zamknąć wyłom, nie dysponowali mocą dostateczną do zniszczenia przeciwnika, który został jedynie uwięziony w jaskini Światłocień w Aurorze. Co gorsza, kiedy połączyli siły, żeby zniszczyć wroga, zniszczyli Iglicę, co doprowadziło do potężnej eksplozji, która doprowadziła do śmieci Bohaterów i zamienienia ich w kamienie woli. Niebo wypełniło się nagle jasnym blaskiem, a cały Albion zatrząsnął się w posadach. Kiedy nastał ranek, wieży już nie było, a ze Starego Królestwa pozostały ruiny. Zginęli wszyscy jego mieszkańcy, za wyjątkiem tych, którzy mieszkali wewnątrz murów.

Pokłosie Edytuj

Po upadku Starego Królestwa, Albion pogrążył się w chaosie i anarchii, a fala zniszczenia dotknęła każde miasto i miasteczko w jego granicach. Szlaki handlowe z Samarkandem i Miastami Zachodu zostały zerwane, a nieliczne wioski, które przetrwały zniszczenie Iglicy, zostały odcięte. Wśród nich znalazły się Śnieżna Iglica, Bowerstone, Dębowa Dolina, Wybrzeże Haków, Sękowa Polana i jeszcze jedno miasteczko, którego nazwa nie jest znana. Grupa mnichów, która w dalszym ciągu zamieszkiwała opactwo na Wybrzeżu Haków, uklękła na wybrzeżu i użyła woli, żeby chronić port i jego mieszkańców. Użyli przy tym tak silnej magii, że jej ślady można było zobaczyć jeszcze w kolejnych tysiącleciach. Wybrzeże Haków zostało odcięte od reszty świata, ale dzięki mnichom przetrwało nietknięte. Ziemie Krańca i Północne Pustkowia również zostały odcięte od reszty Albionu, a osady, które przetrwały, utraciły ze sobą kontakt.

Odległości pomiędzy miastami zaczęły rodzić podejrzenia, które przeradzały się w rozlew krwi. Mieszkańcy wiosek walczyli o żywność, ziemię, bydło, świeżą wodą, a ostatecznie o kobiety w wieku rozrodczym. Najemnicy zaczęli oferować swoje usługi tym, którzy zapłacili najwięcej i angażowali się w liczne utarczki. Jeżeli najemnikom nie podobała się oferowana im zapłata, groźbą zmuszali mieszkańców do jej zwiększenia.

Kosa

Kosa

Na ruinach Starego Królestwa pojawili się szabrownicy, rozgrabiający bezcenne artefakty. Ponieważ jednak nie rozumieli ich ani nie znali ich mocy, wyrzucali je jako nic nieznaczące śmieci albo sprzedawali jako błyskotki. Wyznawcy trzech starożytnych Bohaterów zebrali rozproszone kamienie woli i zamknęli je w miejscach, które nazwano Świątyniami Oświecenia. Ostatecznie ruiny dawnego królestwa zostały zapominane, kiedy porosły je lasy. Liczba mieszkańców zmalała, a ci, którzy przeżyli, każdego dnia budzili się w coraz mroczniejszym świecie. Wydawało się, że nie ma w nim żadnej bezpiecznej przystani, a nadzieja malała, kiedy bandyci bezkarnie grabili, mordowali i gwałcili. Zdesperowani ludzie przetrząsali krainę w poszukiwaniu jedzenia i świeżej wody, które kurczyły się z każdym kolejnym dniem. Z sześciu największych miast pozostało tylko pięć, kiedy egoistyczny kupiec dopuścił do zniszczenia nieznanego miasta na Północnych Pustkowiach w zamian za potęgę i bogactwo. W późniejszym czasie ruiny miasta zaczęto nazywać Nekropolią. Szaleni prorocy nauczali, że koniec świata jest bliski. Wtedy ze wschodu nadeszła pomoc w najmniej spodziewanym kształcie. Bandyta i najemnik Nostro, który przybył do krainy, obiecał przywrócić pokój i dobrobyt Albionowi, w czym miał mu pomóc jego mentor, mag Kosa. Skutkiem ich działań było założenie Gildii Bohaterów w lasach opodal największego miasta-państwa – Bowerstone.

Po stworzeniu pierwotnych demonicznych wrót u schyłku Starego Królestwa, przy pomocy magii powstało wiele innych tego typu konstruktów, mających strzec skarbów, a większość z nich przetrwała przez tysiąclecia.

W czasach Bohatera z Dębowej Doliny, mieszkańcy Albionu zaczynali powoli zapominać o Starym Królestwie, które stało się na poły legendarne. Większość ludzi mieszkała w niewielkich miastach-państwach położonych pośród rozległych terenów wiejskich i lasów. Ziemie leżące poza miastami pełne były bandytów i krwiożerczych stworzeń, które regularnie zabijały wędrownych kupców, o ile nie wynajęli oni do ochrony Bohaterów. Infrastruktura i drogi zbudowane w czasach Starego Królestwa w większości rozpadły się. Do tego czasu przetrwało niewiele pozostałości po dawnym państwie. Jednymi z nielicznych była Wyrocznia ze Śnieżnej Iglicy, Wybrzeże Haków i sama Śnieżna Iglica.

Kilkaset lat później ludzie Luciena Fairfaksa wykorzystywali w formie potężnej broni odłamki, stanowiące pozostałości po Iglicy. Kilka dekad później Walter Beck i Bohater Brightwall natrafiają w dziurze na stare ruiny, będące prawdopodobnie pozostałościami po Starym Królestwie.

Kamienie woli, w które zostało zamienionych trzech Bohaterów walczących z Pełzaczem, zostały odzyskane przez Mieszkańca Gabriela. W ich zdobyciu pomagała mu Teresa, wraz z którą Gabriel zwiedził wiele ruin Starego Królestwa i Oświeconych na Ziemiach Krańca i w północnym Albionie.